Czynniki sprzyjające zachowaniom agresywnym młodzieży, to:

1) nasilenie się przemocy,

2) rosnący brak respektu dla rodziców i nauczycieli,

3) nasilenie przestępczości,

4) posługiwanie się wulgarnym językiem,

5) odrzucanie wartości etycznych,

6) brak poczucia odpowiedzialności i odwagi cywilnej,

7) wczesna inicjacja seksualna.

Agresja nie jest wrodzona, jest to zachowanie wyuczone. Jeżeli system wychowawczy, jaki stosują rodzice jest chwiejny lub nadmiernie surowy, zwiększa się prawdopodobieństwo, że dziecko przyjmie agresywny model zachowania i właśnie w taki sposób będzie rozładowywało swoją frustrację. Rozluźnienie norm moralnych i ogólna społeczna akceptacja dla postępków nacechowanych agresją również sprzyjają narastaniu chęci by, wykorzystując przemoc, uzyskać pożądane przedmioty czy zapewnić sobie dominację w grupie.

Czasami przyczyną tego typu zachowań u dzieci jest nuda, pragnienie zwrócenia na siebie uwagi, brak dostatecznie wykształconej umiejętności empatii, albo pewność, że uniknie się odpowiedzialności.

Niekiedy przyczyną złości ucznia i wynikających stąd problemów wychowawczych jest trudna sytuacja w domu rodzinnym, związana na przykład z rozwodem rodziców czy narodzinami rodzeństwa. Z tego, miedzy innymi, powodu w procesie przeciwdziałania agresji niezwykle istotne znaczenie ma bliska współpraca opiekunów i nauczycieli.

Sygnałem ostrzegawczym dla rodziców i nauczycieli powinna być okazywana przez dziecko przesadna drażliwość, sprawiającą, iż jego zachowanie jest niewspółmierne do sytuacji, która je wywołała. Nadmiar agresji w postępowaniu młodego człowieka ma bardzo negatywny wpływ zarówno na życie rodzinne, jak i szkolne. Może on stać się przyczyną społecznej izolacji dziecka lub, wręcz przeciwnie, zjednać mu grono wiernych naśladowców, którzy sami nie inicjują brutalnych zajść, za to gorliwie sekundują prowodyrowi. Przemoc może stać się formą uzależnienia, jeśli jest stosowana jako forma rozładowania napięcia emocjonalnego ponieważ jej sprawcy doznają wyraźnej ulgi i dlatego powtarzają podobne zachowania.

Czynniki wyzwalające agresję a tkwiące w osobowości młodzieży to:

-poczucie osamotnienia i odrzucenia -poczucie krzywdy
-nieumiejętność przebaczania
-brak treningu dotyczącego pracy nad sobą.

Ogólne zasady przeciwdziałania agresji:

-dyscyplina i konsekwencja od początku,
-współpraca z rodzicami,
-uczyć, jak postępować (konkretne przykłady)
-ustalić granice, których przekraczać nie wolno,
-po złym zachowaniu konsekwencje muszą być natychmiastowe, -polecenia i oczekiwania formułować w jasny sposób,

-uczyć odpowiedzialności,
-stosować stanowcze wymagania moralne, -uczyć kompromisu,
-zachęcać do negocjowania,

Źródło: www.edux.pl

Agresja jest zjawiskiem, które staje się coraz większym problemem w polskich szkołach. Media pełne są doniesień o kolejnych przypadkach pobić uczniów przez rówieśników, znęcania się psychicznego, przemocy wobec dzieci a coraz częściej także agresji uczniów wobec nauczycieli. Jednocześnie obniża się wiek zarówno sprawców jak i ofiar przemocy w szkole.

Dostrzega się, że dzieci są żądne panowania, nie umieją przegrywać, terroryzują rodziców,są apodyktyczne, skażone egoizmem. Pochodzą z rodzin małodzietnych,lub wielodzietnych, albo tzw. dobrych rodzin, posiadają nadopiekuńczych rodziców, są wykładnią wychowania bezstresowego. „Mocnych przeżyć” szukają w bitwach ulicznych. Wychowuje ich grupa, bowiem jeśli nie dostanie się ciepła w domu, to dąży się do wychowania stadnego. Agresja jest ślepa, bowiem „ wieśniak” może pomóc, a „elegant” zabić.

Coraz więcej uczniów przyznaje, że zostało pobitych lub też było świadkami takiego zdarzenia. Psychologowie podkreślają, że agresja i przemoc w coraz większym stopniu dotykają szkół podstawowych. Ogromny wpływ na taki stan ma moda na agresywne zachowania wśród młodzieży.

Do najważniejszych motywów determinujących przestępczość (dot.agresji) zalicza się:

1)chęć zdobycia pieniędzy lub innych korzyści materialnych,
2)zaimponowanie innym,
3)wpływ kolegów lub dorosłych,
4)chęć przebywania i realizowania się w grupach nieformalnych,
5)powielanie wzorców i zachowań oglądanych w domu lub w środowiskach masowego przekazu.

Przez zachowanie agresywne rozumie się zachowanie skierowane przeciw określonym osobom lub rzeczom, przynoszące szkodę przedmiotowi agresji, przybierające formę ataku, czy napaści fizycznej lub słownej (Z. Skorny, 1968).

Jak podaje encyklopedia pedagogiczna pod redakcją W.Pomykało można wyróżnić dwie różne formy agresji:

Pośrednią - Agresja słowna najczęściej przejawia się używaniem wulgaryzmów i innych określeń ogólnie uznawanych za obraźliwe. Do tej kategorii należą również drwiny, szyderstwa, poniżanie oraz wszelkiego rodzaju groźby, nie wyłączając tych o użyciu siły. Bezpośrednią - Agresja fizyczna to przede wszystkim bicie, gryzienie, plucie, kopanie, popychanie, obrzucanie przedmiotami i dręczenie zwierząt. Charakter agresywny mają także wszelkie zachowania zmierzające do samookaleczenia, bardzo częste na przykład podczas tak zwanych napadów złości, oraz umyślne niszczenie własnych albo cudzych przedmiotów.

W ostatnich latach pojawił się podział na 6 kategorii agresji:
1.„Agresja i przemoc fizyczna”. Jej przejawy to: umyślne potrącanie innych, bicie się
z kolegami lub koleżankami, zabieranie siłą przedmiotu, pieniędzy innym uczniom, bójki grupowe.
2. „Agresja i przemoc werbalna”. Jej wykładnią są obrażanie i wymyślanie słowem innym uczniom, rozpowszechnianie kłamstwa o innych uczniach, używanie wulgarnych słów.
3. „Agresja i przemoc psychiczna”. Przejawia się w utrudnianiu nauczycielowi w trakcie prowadzenia lekcji, przymuszaniu innych do zrobienia czegoś, na co nie mają ochoty, zmuszaniu innych do kupowania rzeczy za ich pieniądze.
4. „Agresja i przemoc przeciwko rzeczom”. Polega na bazgraniu i pisaniu po ławkach, niszczeniu przedmiotów wyposażenia szkolnego lub w miejscach publicznych, malowaniu farbami ścian, jak również niszczenie rzeczy należących do innych to objaw tej kategorii.
5. „Agresja i przemoc grożąca użyciem broni”, a więc polega na wykorzystaniu wszelkich narzędzi.
6. „Agresja i przemoc seksualna”. Zaczepianie, prowokowanie i przymuszanie do zachowań seksualnych, to jej przejaw.

Źródło: www.edux.pl

Obserwuj reakcje i emocje dziecka.

Każdy człowiek inaczej reaguje na wydarzenia otaczającego świata. Niektóre dzieci na obecną sytuację reagują spokojem, zaciekawieniem czy nawet podekscytowaniem (spowodowanym możliwością zostania w domu zamiast pójścia do szkoły). Część dzieci odczuwa niepokój i strach. Obserwuj reakcje emocjonalne własnego dziecka i akceptuj je.

Rozmawiaj.

Staraj się zaspokajać ciekawość dzieci tylko sprawdzonymi informacjami. Jeśli dziecko zadaje pytania- odpowiadaj. Staraj się jednak by informacje przez Ciebie podawane nie nasilały lęku (ogranicz informacje o charakterze sensacji medialnych czy dramatycznych doniesień np. o kolejnych ofiarach śmiertelnych).

Racjonalnie korzystaj z mediów.

Media bombardują nas negatywnymi informacjami. Niewskazane jest nadmierne oglądanie przez dziecko mediów (telewizji, internetu, radia), bo zwiększają one poczucie zagrożenia. Pamiętaj, że nie wszystko co słyszymy o wirusie jest prawdą – rozmawiając z dzieckiem opieraj się na zaufanych źródłach (Ministerstwo Zdrowia, Sanepid, WHO).

Nie bagatelizuj uczuć dziecka.

Czasami zdarza się, że rodzice chcąc pokazać dzieciom, że nie dzieje się nic złego bagatelizują ich uczucia: „nie płacz, nic się nie dzieje”. Jeśli dziecko jest wystraszone, płacze, ma problem z zaśnięciem ważne jest by potwierdzić jego uczucia „widzę że jesteś smutny/smutna może o tym porozmawiamy?”. Jeżeli dziecko nie jest gotowe na rozmowę nie wywieraj presji. Pozwól dziecku wybrać moment kiedy i o czym będzie chciało rozmawiać.

Proponuj dzieciom sposoby radzenia sobie z lękiem i nieprzyjemnymi uczuciami.

Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co można robić, żeby poradzić sobie z trudnymi emocjami. Opowiedz mu o tym, jak Ty radzisz sobie, gdy coś cię niepokoi. Zapytaj dziecko, co do tej pory pomagało mu radzić sobie ze strachem w różnych sytuacjach. Wspólnie szukajcie aktywności, które pomogą opanować lęk (rysowanie, zabawa, gra planszowa, czytanie książek, obejrzenie filmu, wspólne gotowanie itp.).

Szukaj rozwiązań.

Sytuacja zagrożenia epidemiologicznego niesie ze sobą wiele ograniczeń – konieczność zostania w domu, samodzielnej nauki, niemożność spotkania z przyjaciółmi czy wyjścia do kina. Nastolatkom, którzy dużą wagę przywiązują do swobody trudno może być to zaakceptować. Tłumacz dziecku dlaczego tak się dzieje (z czego wynikają decyzje instytucji i rządu), wspólnie szukajcie rozwiązań i kompromisów.

Szukaj pomocy.

Największym wsparciem dla Twojego dziecka jesteś Ty. Większość trudnych sytuacji i emocji jesteście w stanie opanować dzięki wzajemnej pomocy. Jednak jeżeli Ty lub ktoś z Twojej rodziny czuje bardzo nasilony lęk przed chorobą lub śmiercią, doświadcza poważnych zaburzeń snu lub napadów paniki, martwi się tak bardzo, że nie jest w stanie skupić się na żadnej codziennej aktywności skonsultuj się z psychologiem, psychoterapeutą lub psychiatrą.

Źródło : www.psychoterapia.plus

Profilaktyka zdrowotna to wszelkiego rodzaju działania mające na celu zapobieganie chorobom oraz innym czynnikom, które negatywnie wpływają na nasz stan zdrowia, zarówno indywidualnego jak i całej populacji.

Profilaktyka zdrowia obejmuje działania zapobiegające chorobom, dzięki ich wczesnemu wykryciu i leczeniu oraz utrwalaniu prawidłowych wzorców zdrowego stylu życia. Jako dział medycyny naprawczej koncentruje się ona na zdrowiu negatywnym, czyli patologii i jej przeciwdziałaniu. Jest ona skierowana do osób w różnym wieku i w różnym stanie zdrowia. Profilaktyka zdrowotna przynosi największe korzyści w prawidłowym rozwoju i funkcjonowaniu dzieci i młodzieży, ponieważ zapobiega zaburzeniom we wszystkich strefach zdrowia organizmu.

Profilaktyka zdrowotna skupia się na wspieraniu człowieka w jego prawidłowym rozwoju i zdrowym życiu. Działa także w kierunku zagrożeń czy niepożądanych zjawisk społecznych. Posiada ona następujące fazy:

1. Profilaktyka wczesna, utrwalająca prawidłowe wzorce zdrowego stylu życia.

2. Profilaktyka pierwotna (I fazy), zapobiegająca chorobie przez kontrolowanie czynników ryzyka.

3. Profilaktyka wtórna (II fazy), przeciwdziałająca chorobie przez jej wczesne wykrycie i leczenie.

4. Profilaktyka III fazy, hamująca postęp choroby i ograniczająca powikłania.

Na każdym etapie prewencji zachorowań populacji istotną rolę odgrywa edukacja zdrowotna. To dzięki niej ludzie uczą się, jak dbać o zdrowie własne i innych. Edukacja zdrowotna skupia się na ukazaniu i uświadomieniu relacji między zdrowiem człowieka a stylem jego życia, a także środowiskiem społecznym i fizycznym. Działa ona na zasadzie przekazywania informacji, które kształtują zdrowotne postawy jednostek i motywują do realizacji zachowań służących zdrowiu.

Dlatego bardzo ważnym jest, aby należycie dbać o swoje zdrowie, poprzez poprawę lub zmianę dotychczasowego stylu życia ( zmiana nawyków żywieniowych, zastępowanie produktów kalorycznych , niskokalorycznymi), dbanie o higienę osobistą ( mycie rąk, codzienne kąpiele, mycie głowy, czyszczenie uszu, obcinanie paznokci), dietę ( unikanie cukru, soli, zastąpienie ich przyprawami, ziołami) oraz aktywność fizyczną ( spacery, jazda na rowerze, biegi) .

Źródło ; www.izp.wrocław.pl

W dzisiejszych czasach wydaje się niezbędne korzystanie ze świeżego powietrza. Mamy wiele form spędzania wolnego czasu w zasięgu ręki, ale czy zawsze wykorzystujemy nasze możliwości, aby z nich skorzystać? Oczywiście to dla części z Państwa pytanie retoryczne, ponieważ mają Państwo świadomość z korzyści płynących z ruchu na świeżym powietrzu:

1) dotlenienie organizmu,
2) usprawnienie właściwego krążenia,
3) rozwijanie ogólnej sprawności dziecka.

Należą do nich również przyzwyczajanie dziecka do zupełnie nowych nieznanych warunków środowiskowych, których z całą pewnością nie zastąpi żadna sala doświadczeń świata w tak naturalny sposób, jak korzystanie z naszej matki Ziemi, doświadczanie pokonywania naturalnych nierówności przeszkód np. nierówności terenu, poczucie sprawczości dziecka, które odkrywa świat zewnętrzny.

Dzieci, które regularnie wychodzą na świeże powietrze mają zapewniony pewien zakres treningu społecznego wynikającego z naturalnie występujących sytuacji np. napotkania sąsiada w trakcie spaceru, wstąpienia do sklepu i robienia zakupów czy odkrywaniu nowych sprzętów na placu zabaw rozwijających motorykę małą i dużą.

Oczywiście, w obecnej sytuacji związanej z pandemią koranawirusa, wyjścia te są ograniczone, lecz nie zabronione. Dlatego ważne jest, aby choć na krótką chwilę zabrać swoje dziecko na spacer, wyjść z nim na ogródek, aby ta izolacja do której obecnie jesteśmy zmuszeni nie wpłynęła zbyt mocno na zdrowie psychiczne i fizyczne dzieci. Każda forma ruchu: spacer, huśtawka w ogrodzie, piłka, zabawa w chowanego za drzewami lub tzw. odkrywanie okolicy, bardzo dobrze wpłynie na samopoczucie dziecka i wywoła uśmiech na jego twarzy.

Mocno zatem zachęcam Was rodziców i Was wychowanków, do możliwie jak najczęstszego, efektywnego korzystania z wyjść na świeże powietrze, zachowując przy tym ostrożność i rozsądek dot. ograniczeń związanych z pandemią

Żródlo: www.edux.pl

Współczesne badania wykazują, że młodzież oraz dorośli spędzają znaczną część czasu wolnego na oglądaniu telewizji. Przeciętne dziecko spędza przed telewizorem 3 do 4 godzin dziennie .

Telewizja może być i młodzieży dobrą rozrywką, potężnym źródłem inspiracji, zastępczym towarzyszem zabaw, ale i także potencjalnym zagrożeniem dla rozwoju emocjonalnego, psychicznego oraz fizycznego. Oglądanie telewizji często odbywa się kosztem innych zajęć, takich jak czytanie, nauka, zabawa kontakty z rodziną i kolegami . Ponadto dzieci w telewizji znajdują informacje, które są nieodpowiednie dla ich wieku oraz rozwoju emocjonalno – psychicznego. Nie zawsze jesteśmy świadomi, co dzieci oglądają w telewizji oraz, że nie zawsze rozróżniają pomiędzy telewizyjną fikcją a rzeczywistością. Silny wpływ na dzieci wywierają reklamy telewizyjne, którymi młode umysły są bombardowane codziennie.

Przemoc, seks, uprzedzenia rasowe, dyskryminacja kobiet, alkohol, narkotyki – to tematy,po które sięgają reżyserzy i producenci filmów lub różnych programów telewizyjnych. Dzieci i nastolatki, którzy nie osiągnęli jeszcze dojrzałości psychicznej i emocjonalnej mogą uznać zjawiska marginalne za typowe , powszechnie akceptowane. W ten sposób obraz świata formujący się w wyobraźni i świadomości młodego telewidza bywa niezgodny z rzeczywistością – przerażający , niezrozumiały, pełny przemocy.

Dzieci, które spędzają dziennie po kilka godzin przed telewizorem zazwyczaj :
- mają gorsze oceny,
- nie czytają książek,
- nie uprawiają sportów mają problemy z odżywianiem (są otyłe lub niedożywione)

Rodzice mogą zapobiegać szkodliwemu wpływowi telewizji i uczynić ją źródłem pozytywnych doświadczeń . Mogą zrobić to przez :
- wspólne oglądanie telewizji ,
- wybieranie programów odpowiednich do poziomu rozwoju emocjonalnego i psychicznego dzieci , - ustalenie limitu czasowego na oglądanie telewizji ( dziennie i tygodniowo ),

- wyłączanie telewizora na czas nauki , rodzinnych posiłków ,
- ustawienie telewizora w taki miejscu w domu / mieszkaniu , aby można było kontrolować ,co dziecko ogląda.

Kategorycznie nie wolno pozwalać dzieciom i młodzieży na oglądanie telewizji „jak leci”. Rodzice powinni zachęcać do oglądania i wybierania konkretnych pozycji – filmów , programów , które uczą , rozpowszechniają pozytywne wartości.

Nie jest dobrze , gdy oglądanie telewizji pozostaje tylko bierna rozrywką . Dlatego też warto zachęcać do dyskusji nad oglądanymi programami i filmami oraz dokonywać porównania świata w nich przedstawionego do rzeczywistości . Warto uzmysławiać , dzieciom , że następstwa działań
( głównie tych negatywnych ) bywają bardziej dalekosiężne niż na ekranie.
Rodzice maja obowiązek nauczenia dzieci , jak korzystać z telewizji w sposób świadomy i racjonalny tak , aby miały one czas na sport , książki , rozrywki , kontakt z rodzina i rówieśnikami.

W sytuacji , gdy dzieci spędzają przed telewizorem więcej niż 2 godziny dziennie i w sposób niekontrolowany oglądają programy , zaniedbując przy tym swoje obowiązki , można mówić o uzależnieniu od telewizji. Dzieci takie zapominają o tym ,że należy m. in. odrobić zadanie
domowe , pomóc w domu , wyjść z psem na spacer itp. Żyją we własnym , nierealnym świecie i maja problemy z odnalezieniem się w rzeczywistości. Izolują się od rodziny , rówieśników , unikają spotkań z nimi praktycznie nie opuszczają pomieszczenia , w którym znajduje się telewizor.

Mają problemy ze zdrowiem np. częściej zapadają na choroby oczu , cierpią na skrzywienia kręgosłupa , zaburzenia odżywiania . Są otyłe , gdy unikają ruchu i jedzą w sposób niekontrolowany , lub są niedożywione – gdy po prostu zapominają , że należy jeść , zatracając się w programach telewizyjnych.

Jeśli rodziców niepokoi zachowanie dziecka oraz niekontrolowana ilość czasu , jaki spędza przed telewizorem jest to pierwszy , poważny sygnał , że może dziać się coś złego . Powinni przeprowadzić poważna rozmowę i wytłumaczyć dziecku jaki negatywny wpływ na rozwój i funkcjonowanie człowieka ma nadmierna oglądalność telewizji. Następnie powinni ograniczyć dostęp do telewizora i ustalić zasady jego użytkowania.

Jeśli to nie pomoże , muszą zwrócić się do specjalisty – psychologa lub psychiatry dziecięco – młodzieżowego w celu ustalenia planu działań w stosunku do uzależnionego dziecka. Ważne jest , aby pamiętać , że ustalonych zasad postępowania z dzieckiem , należy bezwzględnie przestrzegać i nie zrażać się początkowymi niepowodzeniami.
Uzależnione od telewizji dziecko najprawdopodobniej będzie początkowo się buntować , gdyż ograniczenie dostępu do telewizora uzna za krzywdzące . W takich sytuacjach rodzie powinni wykazać się cierpliwością , zrozumieniem i absolutnie nie rezygnować z podjętych kroków.
Należy pamiętać, że konsekwencja w działaniu i racjonalne podejście do problemu pozwolą na jego zniwelowanie.

Żródło; www.edux.pl